Voor elkaar, bij elkaar, met elkaar

Stiekem geloof ik nog in Sinterklaas

November 21, 2018

De meningen over je kind wel of niet in Sinterklaas laten geloven lopen uiteen. Een leugen zou het zijn, of juist fantasie? Waar ligt die grens eigenlijk? Ik heb er geen antwoord op, laat dat even duidelijk zijn. Ik hou van fantasie en kan er zelf volledig in opgaan. Stiekem geloof ik denk ik nog steeds een beetje in Sinterklaas.

Dat betekent dat ik mezelf echt kan wijsmaken dat die verkleedde man, want dat weet ik dan wel, in Spanje op de boot is gestapt en dat hele eind gevaren is. Heerlijk verhaal toch?!

En dat hij dan van iedereen weet wat hij wil hebben en dat ook nog mee heeft genomen op die boot. Geweldig. O ja! en als je hard genoeg zingt bij je schoentje, dan hoort hij dat en komt hij (ook al is hij diezelfde dag nog aan de andere kant van het land van de boot gestapt) ’s avonds bij jou je schoentje vullen. Zo speciaal ben je!

 

Al heel lang weet ik de waarheid, maar wil ik graag geloven op het moment dat de Sint in het land is. Sterker nog, ik kan me niet eens herinneren dat mijn ouders me verteld hebben dat de Sint echt was. Want was is écht voor een klein kind? De halve wereld is één groot magisch gebeuren omdat ze er geen vat op hebben. Ik ben niet opgevoed met het idee dat Sinterklaas en zwarte piet (toen nog) bestaan. Kleuters denken nog heel magisch en niet concreet na over dit feest, dit betekent eigenlijk dat het niet uitmaakt wat je zegt. Ze geloven het toch wel. Wanneer je kinderen ouder worden en concreter gaan denken, zullen ze ontdekken dat de schoenen van Sinterklaas dezelfde zijn als van de meester uit groep acht. Of dat Madrid helemaal niet aan zee ligt en dat Sinterklaas echt niet op meerdere plekken tegelijk kan zijn. Het ene kind heeft dat wat eerder door dan het andere. Ik ben benieuwd hoe jullie als ouders reageren wanneer je kind de haarscheurtjes in het fantasiespel van Sinterklaas ontdekt. Laat een reactie achter!

 

Voordat ik deze blog schreef heb ik me ingelezen en wat ouders gesproken en het viel me op hoezeer de meningen uit een lopen. De ene zegt ik wil liever niet liegen, dus ik geef een eerlijk antwoord. Of zelfs, ik vertel bij voorbaat al dat het een bedacht feest is. Een ander laat het in het midden, of stelt de vraag terug ‘wat denk je zelf?’ en weer een ander blijft in de fantasie zitten en zoekt daarbinnen een oplossing voor het haarscheurtje (bijvoorbeeld Sint heeft veel hulpsinten).

 

De redenen hiervoor zijn trouwens ook uiteenlopend. Van ‘ik wil niet liegen’ tot ‘ik vind het gewoon een feest teveel’ of ‘wij vieren kerst’ kwam ik ook regelmatig tegen. Ik sprak ook een ouder van iemand met autisme (ASS) die aangaf dat ze juist eerlijk wilde zijn, omdat dat bij mensen met ASS zo belangrijk is. Wat me wel opviel was dat er negatief gereageerd werd op de ouders die besloten hun kind van jongs af aan te vertellen dat het een sprookje is..

 

Ik denk dat je je kind niet zoveel ontneemt wanneer je bewust zegt dat het niet echt is, omdat hij de fantasie zo leuk vindt dat hij het een gedeelte van het jaar toch wel gelooft (herkenbaar??). Wanneer je bewust het spel mee speelt gaat je kind ook mee in jou fantasie. Hij weet het verschil tussen werkelijkheid en fantasie nog niet en als jij ook meespeelt, gelooft hij dat het écht werkelijkheid is. Want jij als ouder bent te vertrouwen. Hierin is het vooral belangrijk dat je je bedenkt hoe je de bubbel gaat breken wanneer het zover is. En wanneer je het in het midden laat, is het vooral van belang om te kijken hoeveel je kind er van oppakt en of er een moment moet zijn dat je gaat vertellen dat het niet waar is, of dat hij het zelf (eventueel samen met jou) ontdekt.

 

Persoonlijk wil ik bij alles wat ik mijn kinderen aanleer er over na denken waarom ik het doe, welke waarden wil ik mijn kinderen meegeven? Dit zijn in het geval van Sinterklaas zowel de waarden van eerlijkheid als ook die van vrijheid. Bij eerlijkheid hoort niet liegen en bij vrijheid hoort voor mij fantasie. Dus laat die kinderen wat mij betreft maar heerlijk hun verhalen verzinnen. Ik zal de moeder zijn die mee gaat in het spel, de waarheid in het midden laat en als het puntje bij het paaltje komt samen op onderzoek gaat naar hoe het nou werkelijk zit. En op dat moment kunnen we ons samen verwonderen over wat een leuk bedacht feest het is, waar zoveel kinderen blij van worden.

 

Mocht ik een kind hebben dat dadelijk de prikkels rondom het feest niet meer trekt, kan ik mijn visie hierop best nog eens aanpassen trouwens ;-)

 

Tegelijk ben ik trouwens ook de moeder die samen met mijn kind in de Intertoys folder de cadeaus uitzoekt die hij wil hebben, ze samen koopt en op de avond zelf doet alsof ze van Sinterklaas komen. Ik zal waarschijnlijk een gedichtje zonder afzender in de schoen terug doen, wanneer mijn kinderen hun schoen zetten met lekkers voor het paard. Daar waar zij de ruimte krijgen om fantasierijk te zijn, hebben wij als ouders ook wel de gesprekken over de nieuwe acteur in het pak van Sinterklaas. Die vrijheid durf ik te nemen omdat ik weet dat de fantasiewereld van kinderen zo groot is, dat ze het verhaal toch weer oppakken op het moment dat de Sint in het land is. En ook al geloven ze dat het nep is, er blijven aspecten aan die het voor de kinderen super leuk maakt. De show er omheen is al één groot cultureel gebeuren dat kinderen aantrekt.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Please reload

Archief
Please reload

Volg ons
  • White Facebook Icon
  • White LinkedIn Icon
  • White Pinterest Icon